İki kez yaşanır mı kalleş namluların ucunda aynı acı? Dayanır mı buna yürek? Biri eş, diğeri oğul. Dinermi kadının yürek sancısı?
Bu bir hikâye değil, zamana kazınmış bir iz, kuşaklardan kuşaklara taşınan bir acı. Bir adam düşer faşizmin kurşunlarıyla, ardında bir çocuk bırakır; henüz dünyaya gelmemiş ve bir miras: direniş, onur, umut. Bir kadın yürür ardından… Acıyı sarar göğsüne, umudu saklar içinde. Dersim’in dağlarından koparılır kökleri, Almanya’nın soğuk sokaklarında yeni bir yalnızlığa bırakılır.
Zaman geçer… Hasret büyür; bir yara gibi değil, susmayan bir sızı gibi. Ve bir gün yoldaş eller uzanır, anne ve çocuk kavuşur. Bir eksik tamamlanır sanılır, bir hasret diner gibi olur. Ama zaman… aynı zamanı yazmaz kimse için.
Otuz yıl geçer. Dünya değişmiş gibi görülür, ama zamanın kiri, pası yerinde durur. Dönen çark, aynı çark. Büyür çocuk bu zalim çarkın dişlileri arasında. Taşır babanın adını miras olarak: KENAN. Bir geçmişi, bir yarım kalmışlığı.
Babasının düştüğü yaşta çıkar hayatın karşısına. Temiz kalmak ister kirli bir dünyanın içinde. Ama izin vermez kirli düzenin kirli yüzü. Bir kurşun daha yolunu bulur yine. Bu kez oğula değer. Bir gelecek düşer toprağa.
Anne… iki kez yıkılır. İki kez kopar içinden hayat. İki isim gömülür sessizliğe: baba… Kenan, oğul… Kenan. Ve geriye kalan bir yürektir Meral. İki acıyı aynı bedende taşıyan, iki hayatın yükünü sessizce yaşayan.
Bu bir tesadüf değil. Bu, aynı düzenin iki ayrı zamanda aynı yarayı açmasıdır. Yoksulluk, dışlanmışlık, unutulmuşluk gençliği sıkıştırır karanlığa. Ve bir miras, yaşatılmak yerine boğulur o karanlıkta.
Ama hikâye burada bitmez. Çünkü bu sadece bir ağıt değil, bir hatırlayıştır. Bir soru kalır geriye: neden hep aynı son? Cevap ağırdır çünkü düzen değişmez, çünkü çark durmaz, çünkü ezilenler hâlâ aynı yerde.
Ve bu yüzden… Bu yaşanmışlık bir çağrıdır: susmamaya, unutmamaya, babanın onurlu mirasına sahiplenmeye. Sistemin çirkinliklerinden arınmaya. Hiçbir anne yanmasın, hiçbir çocuk sistemin zulümkâr dişlileri arasında ezilmesin diye. Acı, umut ve mücadele aynı damarda akmaya devam etsin diye.
Yazar – Kenan İnce’nin dava yoldaşı İdris Kenan
